Blog
Wegen naar sociale en ecologische rechtvaardigheid in een postkapitalistische wereld
Inleiding
De mensheid staat op een kruispunt. De meeste mensen beseffen nog steeds niet hoe significant de Israëlische genocide op het Palestijnse volk is, en de medeplichtigheid van meeste westerse regeringen daaraan, wat het heeft onthuld en ontketend. Waarom zijn we niet in staat een einde te maken aan deze gruwelijke slachting van een volk, de eindeloze moord, traumatisering, en uithongering van kinderen, de opzettelijke marteling van burgers, en de medeplichtigheid van onze eigen regeringen die ons belastinggeld gebruiken om Israël te steunen in plaats van een totale boycot van deze genocidale staat in te stellen? We worden gegijzeld door de meedogenloos destructieve en gewelddadige hebzucht van de wereldelites, die er alles aan doen om het verhaal te controleren, tegenspraak de kop in te drukken, en opstanden te blokkeren. Overal ter wereld worden demonstranten in elkaar geslagen en opgesloten, worden wetten om activisten jarenlang gevangen te houden versterkt, worden agenten naar militaire trainingskampen in Israël gestuurd, en wordt het militair-industriële complex naar nieuwe hoogten getild. Ondertussen zal de escalatie van de klimaatcrisis ongetwijfeld leiden tot complete chaos en een complete ineenstorting van de systemen op aarde.
Hoewel het allemaal al verschrikkelijk rampzalig is, zal het zeker nog veel erger worden. Dat betekent niet dat we niet nog steeds op de rem kunnen trappen. Om dat te doen, moeten we echter heel snel actie ondernemen. De brandende vraag is: laten we ons onder totalitaire, fascistische controle brengen, of grijpen we elke kans aan om de status quo uit te dagen en een ander pad te kiezen, om in ware solidariteit met elkaar en met de planeet te leven? Ik denk dat we ons resoluut moeten inzetten voor niets minder dan de ontmanteling van het kapitalisme en een einde moeten maken aan de daarmee gepaard gaande koloniale diefstal van land en grondstoffen, de uitbuiting van mensen voor arbeid en consumptie, en de onderdrukking of uitroeiing van iedereen die in de weg staat. We moeten ophouden voorzichtig te zijn, ophouden ervan uit te gaan dat we met de agressors kunnen redeneren, of dat we de wereld kunnen redden met een beter beleid voor mensenrechten en milieu. We hebben gezien dat dat allemaal niet werkt. Op 7 oktober vielen de maskers af en werd het heel duidelijk hoeveel geweld er op een burgerbevolking en tegen kinderen kan worden losgelaten, zonder dat iemand bereid of in staat is het te stoppen.
Dus wat gaan we eraan doen? Ten eerste moeten veel, veel meer mensen bewust en woedend worden. Ten tweede moeten we kritisch zijn op onze strategieën, en vindingrijk en creatief zijn om nieuwe manieren te vinden om activisme te bedrijven dat tegelijkertijd verrassend, destabiliserend, en prachtig is. Ten derde hebben we dezelfde verbeeldingskracht en creativiteit nodig, evenals volharding tegen coöptatie, om nieuwe (of misschien oude) manieren van menselijke organisatie te vormen en te omarmen, en te breken met de staatsstructuren die historisch gezien diep verweven zijn geweest met kapitalistische en koloniale agenda's. En ten vierde moeten we structuren van diepe solidariteit tussen bevrijdingsbewegingen opzetten om informatie en vaardigheden uit te wisselen, evenals financiële en morele steun. Dit betekent dat we de verantwoordelijkheid moeten nemen om onszelf en elkaar te informeren over de verschillende manieren waarop gekoloniseerde, tot slaaf gemaakte, en onderdrukte mensen zich hebben verzet en georganiseerd, vooral door het werk van BIPOC-activisten en -wetenschappers te lezen.
Het is mijn missie om bij te dragen aan deze vier doelen en ik hoop dat deels via deze blog te doen. Ik heb momenteel een aantal oudere berichten geplaatst die ik oorspronkelijk in 2023-2024 schreef, en er is nieuw werk in de maak.
Ik schreef dit verhaal in het voorjaar van 2005, gebaseerd op een excursie die ik de zomer ervoor had gemaakt tijdens drie maanden veldwerk diep in het bos van de Democratische Republiek Congo (het veldwerk was al diep in het bos, de excursie ging nog dieper). Ik was naar het gebied gereisd om bonobo's, of dwergchimpansees, te bestuderen als onderdeel van mijn promotieonderzoek in biologische antropologie aan de Universiteit van Illinois in Urbana-Champaign. Ik heb dit verhaal opgedoken omdat het ons een klein maar waarde-vol inkijkje kan geven in de levens van Congolezen in een afgelegen gebied in het midden van het land. Het biedt ook een kans om licht te werpen op de aanhoudende wreedheden in de DRC vandaag de dag, veroorzaakt door een lange geschiedenis van buitenlandse kapitalistische hebzucht.
Oorspronkelijk geschreven in voorjaar 2005; hier geplaatst met kleine edits
en een nieuwe introductie & nawoord op 14 November 2025
In de afgelopen jaren, steeds als ik van plan was om mee te doen aan een klimaatactie, vroeg ik me af of ik niet iets creatievers kon maken dan een geïmproviseerd protestbord met een stift op een gammel stuk karton, maar ik vond nooit de tijd of inspiratie. Ik beschouw "artivism" niet alleen een waardevolle manier om een sociale beweging te versterken, maar ook als verzet tegen die kapitalistische krachten die ons allemaal in het keurslijf van gehoorzaam, productief, en gedachteloos consumentisme en burgerschap duwen. Dus zodra ik tijd had, deed ik wat onderzoek en ging ik thuis creatief aan de slag voor de volgende klimaatactie! In deze blogpost beschrijf ik mijn recente ervaringen met het bouwen van een groot vampierhoofd van papier-mâché en het maken van een protestbord, met praktische tips.
Oorspronkelijk gepubliceerd op 21 februari 2024; hier opnieuw geplaatst op 9 augustus 2025
Sinds ik me bij klimaatprotesten aansluit, ben ik geïntrigeerd door de rol van creatieve acties. Activisten bedenken regelmatig grappige kostuums, gekke constructies, prachtig gemaakte borden en pakkende slogans. Soms is er zelfs een choreografie of zingt een band protestliederen. Al deze creativiteit versterkt de beweging, bijvoorbeeld door een gevoel van urgentie over te brengen, te wijzen op schandalige machtsverhoudingen, of te laten zien hoe belachelijk dingen die we als vanzelfsprekend beschouwen kunnen zijn, en dat op een manier die écht de aandacht trekt. Zulke combinaties van kunst en activisme worden vaak "artivism" genoemd. In deze blogpost bespreek ik artivism en deel ik een aantal inspirerende voorbeelden en nuttige bronnen.
Oorspronkelijk gepubliceerd op 21 februari 2024; hier opnieuw geplaatst op 9 augustus 2025
In januari 2023 kwam ik erachter dat de Gemeente Hoeksche Waard 13 grote essen in een straat in mijn dorp wilde kappen. Niet overtuigd van de noodzaak voor de kap heb ik in in dat jaar bezwaar aangetekend, een verzoek voor een voorlopige voorziening (vovo) ingediend bij de rechtbank, gesproken met bomenexperts, politici & de media, een jurist ingeschakeld, een second opinion onderzoek laten doen, en een hoorzitting van de bezwaarcommissie bijgewoond. Dit is een uitgebreid verslag van mijn ervaringen om informatie te bieden aan andere mensen die dit ook proberen te doen, maar de tekst laat helaas ook zien dat het bezwaarproces vooral een schijnproces is en dat de burger zoveel mogelijk buitenspel gezet wordt.
Oorspronkelijk gepubliceerd op 12 januari 2024; hier opnieuw geplaatst op 14 augustus 2025
Naast de kortere tekst over mezelf in Over Karin, wil ik hier iets echter worden en een aantal van mijn worstelingen tijdens mijn professionele loopbaan delen. Mijn cv lijkt misschien fascinerend en enigszins indrukwekkend, althans dat heb ik gehoord, maar de opmaak verbergt een pad vol frustraties en afwijzingen in mijn pogingen om een betekenisvolle carrière na te streven. We praten er niet vaak over, omdat we ons schamen voor mislukkingen en afwijzingen. Mijn carrière illustreert hoe moeilijk het is om je eigen weg te vinden als je kritisch bent over de manier waarop maatschappelijke problemen worden geanalyseerd en aangepakt.
Oorspronkelijk gepubliceerd op 11 augustus 2023; herzien, bijgewerkt en hier opnieuw geplaatst op 9 augustus 2025
